میروم دلمُردگی ها را ز سر بیرون کنم

                         گر فلک با من نسازد چرخ را وارون کنم

بر کلام ناهماهنگ جدایـــــــی خط کشم

                         در سرود آفرینــــش نغمه ای موزون کنم

 

زندگی رسم خوشآیندیست

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ

زندگی پرشی دارد اندازه ی عشق

زندگی چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود

زندگی حس غریبیست که یک مُرغ مهاجر دارد

زندگی سوت قطاریست که در خواب پُلی میپیچد

زندگی گُل بتوان ابدیّت

زندگی ضرب زمین در ضربان دلهاست

زندگی هندسه ی ساده ی تکرار نفسهاست

هر کجا هستم باشم  آسمان مال من است

پنجره ، فکر ، هوا ، عشق ، زمین مال من است

آری ! آری ! زندگی زیباست

زندگی آتشگهی دیرنده پابرجاست

گر بیفروزیش ! رقص شعله اش در هر کران پیداست

ورنه خاموشی است و خاموشی گناه ماست ...

پ جبران میفرماید : کسانی هستند که حقیقت را در درون خود دارند ، ولی آن را بر زبان نمی آورند ... در سینه ی این گونه کسان است که روح در سکوت آهنگین خود خفته است .

 

گوهر خود را هویدا کن

                   کمال این است و بس !

خویش را در خویش پیدا کن

                   کمال این است و بس !

چند میگویی سخن از درد و عیب دیگران ؟ خویش را اوّل مداوا کن

                                                                     کمال این است و بس !

پند من بشنو بجز با نفس شوم بدسرشت ، با همه عالم مدارا کن

                                                                      کمال این است و بس !

چون بدست خویشتن بستی تو پای خویشتن ، هم بدست خویشتن واکن

                                                                      کمال این است و بس !