میروم دلمُردگی ها را ز سر بیرون کنم
گر فلک با من نسازد چرخ را وارون کنم
بر کلام ناهماهنگ جدایـــــــی خط کشم
در سرود آفرینــــش نغمه ای موزون کنم
زندگی رسم خوشآیندیست
زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ
زندگی پرشی دارد اندازه ی عشق
زندگی چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود
زندگی حس غریبیست که یک مُرغ مهاجر دارد
زندگی سوت قطاریست که در خواب پُلی میپیچد
زندگی گُل بتوان ابدیّت
زندگی ضرب زمین در ضربان دلهاست
زندگی هندسه ی ساده ی تکرار نفسهاست
هر کجا هستم باشم آسمان مال من است
پنجره ، فکر ، هوا ، عشق ، زمین مال من است
آری ! آری ! زندگی زیباست
زندگی آتشگهی دیرنده پابرجاست
گر بیفروزیش ! رقص شعله اش در هر کران پیداست
ورنه خاموشی است و خاموشی گناه ماست ...
پ جبران میفرماید : کسانی هستند که حقیقت را در درون خود دارند ، ولی آن را بر زبان نمی آورند ... در سینه ی این گونه کسان است که روح در سکوت آهنگین خود خفته است .
گوهر خود را هویدا کن
کمال این است و بس !
خویش را در خویش پیدا کن
کمال این است و بس !
چند میگویی سخن از درد و عیب دیگران ؟ خویش را اوّل مداوا کن
کمال این است و بس !
پند من بشنو بجز با نفس شوم بدسرشت ، با همه عالم مدارا کن
کمال این است و بس !
چون بدست خویشتن بستی تو پای خویشتن ، هم بدست خویشتن واکن
کمال این است و بس !
رسیده ام به ناکجا ...
از این پرنده کُشتنُ از این قفس فروختن
خیلی ممنون از این همکاری قشنگتون با « سوختگان » ... سپاسگذارم !
برای همیشه خدانگهدار !
پایان
+
نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم آبان 1385ساعت 20:46 توسط داداش کُمار
|
طلاجونم !
به غم كسي اسيرم كه ز من خبــر ندارد
عجب از محبّت من كه در او اثــــــر ندارد
غلط است هر كه گويد دل به دل راه دارد
دل من ز غصه خون شد دل او خبر ندارد
+
نوشته شده در جمعه نوزدهم آبان 1385ساعت 21:19 توسط داداش کُمار
حرفها بر سر دلم عقده کرده است ... چندین روز است نگذاشته اند حرف بزنم ... میخواهم گوشه ای بنشینم و کمی تنها باشم ، حرف بزنم ، بنویسم ، بگویم ...
انگشت هایم خمیازه میکشند باید بنویسم ، این حرفها را نمیشود تحمّل کرد ، بیشتر از این در دل نگاه داشت ... ورم میکند و رنجم میدهد ... !!
ای مرغک اسیر !
به بالهای ناتوان و پروازهای در قفس مرغ اسیر دیگری چشم مدوز !
به ترانه هایی که در قفس میخواند گوش مده !
قفست را به قفس آهنین او نزدیک مساز !
خود را در دو زندان گرفتار مکن !
ای تو که جوشان حیاتی و سرشار زندگی ، از این کویر خشک و تافته بشتاب بگذر !
خود را به چشمه ی آبی ، سایه ی درختی ، پناه سرد و استوار کوهی ، آبادی ای برسان !
ای مرغک اسیر !
که در باغی دور دست میخوانی ، زمستان است .
تندبادهای سرد و زوزه کش را نمی بینی که از دل یخچال های مهیب و بزرگ کوهستان ها برمیخیزند و همچون لشکر وحشیان بیرحم و خونخوار بر زمین ما می تازند ؟
ای مرغک اسیر !
که در باغی دور دست میخوانی ، زمستان است .
این باغستان را نمی بینی ، که در زیر شلاق های بیرحم این جلاد ، از وحشت سکوت کرده است ؟
نمی بینی که غارتگران وحشی چگونه بر این باغ ها تاخته اند و فرش مخملین سبزه ها را برچیده اند ؟
ای مرغک اسیر !
که در باغی دور دست میخوانی ، زمستان است .
گیسوانت را کنار زن و بناگوشت را در آینه ی چشمان من ببین !
ببین که سیلی بیرحم سرما چگونه آن را برده است ؟
سرخی آن ، سرخی آزردگی سیلی های پیاپی و خشمگین زمستان است .
من آنرا می بینم . من درست تر از تو می بینم .
ای مرغک اسیر !
که در باغی دور دست میخوانی ، زمستان است .
مگر بانگ زاغان سیاه شوم به گوشت نمی خورد که چگونه شاد و آسوده فریاد می کشند ؟
و سردی زمستان و پژمردگی سبزه زاران و مرگ صدها غنچه ی نشکفته ای که در دامن مادر افتاده اند ، آنان را به نشاط آورده است و بر در و دشت ، حکومت بخشیده است ...
ای مرغک اسیر !
که در باغی دور دست میخوانی ، زمستان است .
تو آوای محزون را در قفسی میخوانی ، از میان هیاهوی گوشخراش زاغان زشت و شاد که آسمان را سیاه کرده اند ، می شنوم .
و تو نیز نغمه های غمگین مرا که از دور دست می آید ، می شنوی و میدانی که در این باغستان افسرده که در زیر سُم ستوران لشکر زمستانی پایمال گشته و بر ویرانه های یخ بسته و خاموشش کافور مرگ ریخته اند ، و اندام بی روح هزاران غنچه ی ناکام را در کفن سپید پوشانده اند ، همچون تو مرغی هست که در باغی دور دست می خواند .
ای مرغک اسیر !
که در باغی دور دست میخوانی ، زمستان است .
تو سرت را از لای میله های قفست بیرون میار !
خاموش باش !
در کنج قفست آرام گیر !
سرت را در زیر بالت پنهان کن !
منقارت را در پرهای نرم و رنگینت فرو بر !
ای مرغک اسیر !
که در باغی دور دست میخوانی ، زمستان است .
ای پرستوی اسفندی !
بهار مرده است .
عشق یعنی سنگ صلح بین لبُ فریاد و .... « سکـــوت » تا ابد اشک ندامت ریختن !!
« سکـــوت » است و گاه « نگــــــاه » ...
غريبه ! اين دردی مشترک است كه ناتوانیم از نگریستن در چشمان يكديگــر ... !
+
نوشته شده در چهارشنبه هفدهم آبان 1385ساعت 20:23 توسط داداش کُمار
|
از این دنیای بی حاصل کسی چیزی نمیدونه
دو روز آفتاب و مهتابه ، دو روزم باد و بارونه
مخور غم ای دل رسوا ! هوا ابری نمیمونه
هوا تاریکه و سرده ، دل افسرده پر خونه
مپرس از من که غم تا کی ؟ چه می پرسی ز دیوونه
ولی اینو بدون ای دل : هوا ابری نمیمونه
هوا سرد و دلم سرده ، زمستونه زمستونه
دلم چون مرغکی بی پر ، گرفتاره ، پریشونه
دلا از غم چه می پرسی ؟ هوا ابری نمیمونه
نترس از برف و از بارون ، دو روزی بر تو مهمونه
میاد از راه فروردین ، درختا میزنن جوونه
نترس از غرّش توفان ! هوا ابری نمیمونه
بنفشه در میان خرزه ها پر میشه دونه
پرستوها میان بیرون دیگه از گوشه ی لونه
بخند ای دل به تاریکی ! هوا ابری نمیمونه
+
نوشته شده در دوشنبه پانزدهم آبان 1385ساعت 21:10 توسط داداش کُمار
|
