در این بُن بست ...

 

 

دهانت را میبویند مبادا گفته باشی دوستت دارم

دلـــــت را میپویند مبادا شعله ای در آن نهان باشد

 

                 روزگار غریبی است نازنین

                 روزگار غریبی است نازنین

                 و عشق را کنار تیرک راهبند تازیانه میزنند ...

 

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد !

شوق را در پستـوی خانه نهان باید کرد !

 

                 روزگارغریبی است نازنین

                 روزگارغریبی است نازنین

              و در این بن بست کج و پیچ سرما , آتش را به سوخت بار سرود و شعر فروزان میدارند ...

به اندیشیدن خطر مکن ! روزگار غریبی است ...

 

 

آنکه بر در میکوبد شباهنگام ، به کُشتن چراغ آمده است ...

نور رادر پستوی خانه نهان باید کرد !

 

دهانت را میبویند مبادا گفته باشی دوستت دارم

دلـــــت را میپویند مبادا شعله ای در آن نهان باشد

 

                 روزگار غریبی است نازنین

                 روزگار غریبی است نازنین

 

نـــــور را در پستوی خانه نهان باید کرد

عشق رادر پستوی خانه نهان باید کرد

 

 

آنک قصابانند بر گذرگاهها مستقر ، با کُنده و ساتوری خون آلود و تبسّم را بر لبها جرّاحی میکنند و ترانه را بر دهان !

 

کباب قناری ، بر آتش سوسن و یاس ...

شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

 

 

ابلیس پیروز مست !

سور عزای ما را برسفره نشسته است !

خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد ...

خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد ...

خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد ...

خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد ...

 

 

 

قسم به اون پــرستو ، که بالشو شکستن !

به آهوی اسیری که دست و پاشو بستن !

به اون کبوتران که دور حرم نشستن ! نرو نرو نرو ...

 

قسم به های های گریه هامون

قسم به لرزیدن های دلامون ! نرو نرو نرو ...

 

قسم به هر چی عشق خوب و پاک

به عاشقی که مست و سینه چاک

به آب دیده پیشونیش رو خاکه ! نرو نرو نرو ...

 

 

ای پرنده

ای پرنده شوق پرواز در تو مُرده

شعر تلخ خستگی رو کی بیاد تو سپرده

 

ای پرنده

زیر بارون راه برنگشتن نداری

شب رسیده مثل من تو ، خونه ای روشن نداری

هر دوتامون غصه داریم ، قصه ی ما گریه داره

تو نداری بال پرواز ، من ندارم راه چاره

 

من گل آلاله بودم ، باد وحشی پرپرم کرد

آتشی بودم تو صحرا ، عشق اومد خاکسترم کرد

چشمه بودم در دل خاک ، پاک و روشن مثل خورشید

دل میخواست رودخونه باشم ، آرزوم تو سینه خشکید

 

روزهای خوب من

چه تموم شد ، همه رفتند در دل خاک

برام مونده یارگاری فقط این چشمان نمناک

 

 

 

دو تا پرنده

       دو قلب عاشق

                 چه جور جدا ز هم بمونن ؟ ...

                          به نای خسته

                                    دل شکسته

                                              چه جور جدا ز هم بخونن ؟ ...

                                                         تو ای زمونه

                                                                   ببین چگونه

                                                        پرنده ها جدا ز خونه ، از آشیونن ؟ ...

                                              به سینه ی من

                                    هنوز امیدی

                          به شوق دیدن محالی

               به خاطر او 

      چه مانده آیا 

دگر ز من ، بجز خیالی

       درد بی درمونمو

               با کی قسمت بکنم

                        با همه دوری او

                                 کاشکی عادت بکنم

                                          خاموش و غمگین

                                                   چون شام یلدا بی ستاره

                                                             بین من او راهی که تنها شوره زاره

                                                      لحظه ها را

                                           با نفسهام میشمارم

                                ساز دل را

                   دست غمها میسپارم

        کاشکی فردا

قصه های نو بسازه

        تا که با اون عمر باقی رو سرآرم

                     شاید این دنیا نباشه

                                 دنیای نو از نو بنا شه

                                             لیلا نمیره از جدایی

                                                       مجنون بی لیلا نباشه

 

 

 

 

 بیا که بی تو تنهایی به جون خسته ام افتاده

 

                              تو را گرفته از دستم ، غمُ به دست من داده

 

                  عسل چشمون !!

 

 

 

تو را قسم به عشق ، نامه ام را از جان و دل بخوان !!

 

بریز ! ... با توام ساقی ... بریز ، پر کُن از شراب سُرخ این جام خالی را ! فراموش کن که از اوّل شب چند بار پُر کردی و چند بار خالی شد ، بریز ! بریز که این « سُکوت تیره بختی » آنقدر بیرحمانه در شبستان زندگی وحشت انگیزم رخنه کرده است که هر چه خون در عروق درهم و برهم وجود منقلب من بود ، سرکشید و خورد ! ... بریز ، باده بریز ساقی ! بگذار ! این شراب سُرخ در این شب سرسام گرفته ، خون عروق یخ بسته ی من باشد !

بالاتر از این من میخواهم امشب تا سر حد جنون مست باشم ، برای اینکه میخواهم چند کلام از دور ، با « عشق گمشده ام » راز و نیاز کنم .

راز و نیاز ؟ نه ! میخواهم هر چه ناله ی سرگردان در پهنای نامتناهی روح آشفته ام موج میزند ، به سر و روی « سوختگان » نرگس صفت بکوبم و آنها با قافله از پا افتاده ی زندگیهای فراموش شده که بسوی وادی تیره بختان خانه بدوش رهسپار است ، برای او بفرستم ! ...

بخاطر نوشتن همین نامه است که باید بدون تردید مست باشم ... مست همانگونه که نگاه او بود ... نگاه او هنگامیکه پلک های خُمارش در امواج لرزان شراب تلخ سرشکها غلط میزدند ... نگاهی که عسل بودن چشمانش گدایان عشق را همچون دیوانگان آشفته میسازد ... بریز ساقی ! پر کن این جام خالی را ... بگذار بنویسم ...

 

« ... و این که اکنون بدست تو میرسد ، نامه نیست ... یکپارچه ناله است !

ولی ... ولی چکار کنم ؟ تو با ناله های من آشنائی کامل داری : از آنها آن طور که سزاوار آشنائیست پذیرایی کن ... اگر میبینی نامه را برخلاف گذشته ها سربسته میفرستم ، به آن منظور نیست که کس دیگری جز تو آنرا نخواند ... نه ! باور کن این نیست ... تنها میترسم که ناله من از لابلای سطور پراکنده ی نامه ی تو فرار کند ! ...

 

گوش کن ! من اگر در گذشته ها دوست خوبی برای جنبه های مثبت تو نبودم لااقل دشمن سر سختی برای نقاط ضعف تو بودم .

من تو را بیشتر از خودت میشناسم ، برای اینکه تو هیچ وقت ، حتّی برای یک لحظه ی ناتمام مال خودت نبودی ... ولی من ... هر چه بودم مال تو بودم ، برای تو و برای چشم های بیمار فتنه انگیزت ...

من در چشم های تو ، کتاب زندگی را میخواندم ، هر بار که مژه های تو بهم میخورند یک صفحه از این کتاب را برای من ورق میزدند . اگر بخاطرت باشد گاهی اوقات که اشکهای پنهانی بخاطر فرار از تنگنای سینه ی مصیبت بارت ، به جان پلک های تو میافتاد ، سرعت برخورد مژه هایت با یکدیگر بیشتر میشد و من در این لحظات پاره ای از صفحات کتاب زندگی را ناخوانده رد میکردم ، فکر میکردم شاید چون تو ، خودت نه ، معذرت میخواهم ؛ چون چشمهای تو مرا واقعاً دوست میداشتند ! نمیخواستند که من صفحات سیاه کتاب زندگی را خوانده باشم .

ولی ای کاش دوست نمیداشتند ! میگذاشتند میخواندم برای اینکه همه ی آن صفحات سیاه را که ناخوانده رد کردم : امشب « قلب تنها و افسرده ی من » در خاموشی خلوت سرای سینه ی درهم کوفته ام برای من میخواند . من تنها یک سطر ناقص از ناله های حسرت بار قلبم را که عصاره ی مطالب آن صفحات سیاه است ، برای تو مینویسم .

 

بخوان ! ببین چه میفهمی ؟

 

« دوستش نداشتم چون دوستم میداشت ، دوستش میداشتم اگر دوستم نداشت ! »

 

خواندی ؟ خیلی خوب ! دیگر زیاد درباره اش فکر مکن ، فراموش کن ...

همانطور که مرا با همه ی آرزوهای سرکش و بلند پروازم که تنها بخاطر تو در بیابان بی آب و علف زندگی بی سروسامان خودم پرورانده بودم ، فراموش میکنی ، این را هم : همانطور ساده فراموش کن ... »

 

ساقی ! افسوس نمیداند چه میگویم ! ... نمیدانم خود چه کنم ؟

چه میکنی ساقی ؟ ببین سرشک رمیده ام جام را نیمه کرد ... پس تو هم بریز !! ... بریز ساقی ! تو را به خُدا بریز ... پر کن این جام آخرین را ! ... و پس از من اگر نامه بدستش رسید ... اگر آمد ، جامی هم به او بده ...

نوای غمبار و خسته ی « سوختگان » در سکوت مُبهم یأس ؛ نثار و ارزانی آن « دستهای » نوازشگر و مرهم گذار بر تن خسته اش :

یاور همیشه مؤمن                          Yavare Hamishe Momen

 

خواننده : داریوش اقبالی                  Singer : Dariush Eghbali

شاعر : ایرج جنّتی عطایی             Lyrics : Iraj Jannati Ataie

آهنگساز : فرید زولاند                      Composer : Farid Zoland

تنظیم : واروژان                                       Arranger : Varojan

 

 

ای به داد من رسيده ، تو روزای خود شکستن

ای چراغ مهربونی ، تو شبای وحشتِ من

ای تبلور حقيقت ، توی لحظه های ترديد

تو شبُ از من گرفتی تو منو دادی به خورشيد

اگه باشی يا نباشی ، برای من تکيه گاهی

ميون اين همه دشمن ، تو رفيقی جون پناهی

ياور هميشه مومن تو برو سفر سلامت

غم من نخور که دوريت برای من شده عادت

ناجی عاطفه من شعرم از تو جون گرفته

رگِ خشکِ بودن من ، از تن تو خون گرفته

اگه مديون تو باشم ، اگه از تو باشه جونم

قدر اون لحظه نداره که منو دادی نشونم

ياور هميشه مومن تو برو سفر سلامت

غم من نخور که دوريت برای من شده عادت

وقتی شب ، شب سفر بود توی کوچه های وحشت

وقتی همسايه کسی بود واسه بُردنم به ظلمت

وقتی هر ثانيه شب طپش هراس من بود

وقتی زخم خنجر دوست بهترين لباس من بود

 تو با دست مهربونیت به تنم مرهم کشيدی

 برام از روشنی گفتی پرده شب و دريدی

 

ياور هميشه مومن تو برو سفر سلامت

غم من نخور که دوريت برای من شده عادت

 

ای طلوع اولين دوست ! ای رفيق آخر من !

به سلامت ، سفرت خوش ، ای يگانه ياور من

مقصدت هر جا که باشه هر جای دنيا که باشي

اونور مرز شقايق ، پشت لحظه ها که باشی

خاطرت باشه که قلبت سپر بلای من بود

تنها دست تو رفيقه دست بی ریای من بود

 

ياور هميشه مومن تو برو سفر سلامت

غم من نخور که دوريت برای من شده عادت

 

 

 

 

 

 

                        گلایه ی « سوختگان » از « داداش » :

 

 

هزارون باریک الله

هزار دفعه ماشاالله به این قول و قرارت

فراموش کردی ما را ، بابا دس خوش ایوالله

 

دیروز وقتی میرفتی

در گوشم چی گفتی

به من گفتی که فردا ، قرار ما همین جا

بابا دس خوش ایوالله ! بابا دس خوش ایوالله !

 

ای تمنّای من

ای گل ناز آفرین

انتظارم ببر از تو غم بیش از این

هر جا برم ، به هر کجا

از تو کُنم گلایه ها ، که بی وفایی

ز عاشقان باوفا عزیز من بگو چرا ، کُنی جدایی ؟

بابا دس خوش ایوالله ! بابا دس خوش ایوالله !

 

هزارون باریک الله

هزار دفعه ماشاالله به این قول و قرارت

فراموش کردی ما را ، بابا دس خوش ایوالله

بابا دس خوش ایوالله ! بابا دس خوش ایوالله !

بابا دس خوش ایوالله ! بابا دس خوش ایوالله !

 

 

                                                              آخه گفته بودم :

                                                             23 ضجّه در 23 روز مُتوالی !