پـــــــدران !

                       روزتـان مبارکــــــــــــــــــــــــــــــــباد ! ...

 

                                 ناد علی مظهــــــــــــــر العجایــب

 

 

                                                  علی ای همای رحمت ! تو چه آیتی خُدا را

                                                  که به ما سوا فکندی همه سایه ی هُمـا را

حضرت امیر مومنان علی بن ابیطالب (ع) ، حیدر کرّار ، آیه ی جلال و عظمت پروردگار و یگانه جانشین راستین پیغمبر اسلام _ به امر خدا _ در چنین روزی مصادف با سیزدهم ماه رجب ، 30 سال بعد از عام الفیل در خانه ی خدا بدنیا آمد .

به امر حضرت حق این نام برگزیده شد ، نام علی (ع) مشتق شده از نام خداوند است . پروردگار فرمود : علی (ع) وصی و یار و مددکار رسول من « محمّد مصطفی » میباشد . وای بر کسی که با او مخالفت کند .

                                      وای بر شما دست نشانده های عایشه ( لعنة الله )

                                                    لعن و نفرین خدا ارزانیتان باد !

 

بر هیچ کس پوشیده نیست که حضرت امیر (ع) اکمل و افضل همه ی مردم جهان بوده و هست ! ...

به خداوندی خدا قسم ! زبانم غاصر و دستهایم برای ثبت ، ناتواننند از این همه عظمت و شکوه ، ابهت ،بندگی حضرت حق ، سخاوت ، صبر و شکیبایی ، جسارت و شجاعت ، فتوت و جوانمردی ، خشوع و تواضع و هر چه فضایل حسنه است ... دوستان !... حق به جانبتان است از این بغض کردن و اشک ریختن بر مولایمان !

                                                                  ای شاه ولایت جانم به فدایت !

 

 

آهای ای مردم خسته ! آهای دلهــــای بشکسته

کبـوتــــرهای پربسته ، گلای در خـــران رستـــــــه

                              همه درها اگر بسته ، در « دسـتِ خدا » بازه

                              بگو هو یا علی مولا ، علی مولا سبب سازه

                 

اگر چون مرغ بیمـــــاری، به دست غم گرفتــــاری

نــــــداری یار و غمــخواری پر و بال تو بشکـــسته

                              همه درها اگر بسته ، در « دسـتِ خدا » بازه

                              بگو هو یا علی مولا ، علی مولا سبب سازه

                             

دلـــت ای مرد اگر تنگـــه ، بدون دنیا هزار رنگـــــه

یه رنگش با تو در جنگه ، مشو نومیـد و دلخسته

                              همه درها اگر بسته ، در « دسـتِ خدا » بازه

                              بگو هو یا علی مولا ، علی مولا سبب سازه

 

 

 

نامه ی « سوختگان » به حضرت امیر (ع) !

 

ای حضرت امیر ...

سلام بر تو ای دست خُدا ...

ای دست اسمان ...

ای دست زمین  ...

سلام بر تو ، ای امیرالؤمنین ...

کمال افتخار من این که ، پس از سالها سرگشتگی در گردابی از خفقان خفّت آفرین « بندگی » پس از سالها « مرگ » موسوم به « زندگی » ، از خود این جسارت را یافتم که دقیقه ای با شما هم کلام شوم !...

ای حضرت امیر ... شما ، در وحشی ترین ادوار تاریخ ، قلب خود را ، پارچه پارچه زیر پای « حقیقت » ریختید ...

شب هایتان را با بیداریهای پایان ناپذیر به هم آویختی !...

کینه ی مظلومین را صمیمانه ، بر ضدّ ظالمان برانگیختی !...

تا بشر ببیند ، آنچه دیدنی است !...

تا بشر بفهمد ، آنچه فهمیدنی است !...

کجائی ؟!... ای حضرت امیر !... تا ببینی که در پهنه ی رذالت همه بیداد این محنت آباد موسوم به کره ی زمین ، از یسار و از یمین ، میلیون ها انسان را به زنجیر ستم بر پا ، خاک غم بر سر ، شکسته پر و خونین بال ، به فرمان « سرمایه » محکوم بر زوال ، در شکنجه گاه ها و در کوره های آدم سوزی ، خاکستر میکنند !...

به جای باران برکت بار خدا ، بر سر میلیون ها انسان ، بمب های آتش زا و موشک های مرگ افزا ، فرو می بارند !...

در هر کنار هر نهال خدا ، یک چوبه ی دار میکارند !...

صدها سینه ی آرزومند را ، در سپیده دمان خدا ، با تک سرفه ی تفنگ ها مشبّک میکنند و به گمنامی گورهای گمنام می سپارند !...

تا بشر نبیند ، آن چه دیدنی است !...

تا بشر نفهمد ، آنچه فهمیدنی است !...

برای بزرگوار مردی چون شما ! ای حضرت امیر ... این حقیقت وحشتناک قابل تحمّل است ؟!

قامت مردان حق درهم شکستند یا علـــــــــــــی

سهم ما از این مسلمانی دلی درد آشناســــــت

 

یا علــی !... یا علی دستــــم بگیر گم کرده راهم

از نفس افتاده ، بی پشت و پناهم یا علـــــــــــی

 

یا علــــــی ما همچو تو در جمع یاران هم غریبیم

ما هم از دیدار مـــــــردان حقیقــــــت بی نصیبیم

 

نیست چاهی تا بنالیــــــم از غـــــم نامردمی ها

تکیه گاهی نیست تا باشــد پنـــــاه خستگی ها

 

باکی از دشمن نداریم ، دوست شد خصم دل ما

کاشتیم بذر محبّـــــــت ، نارفیقـــــــــی حاصل ما

 

ما زیاران یا علـــــــــــی ، چشـــــم یاری داشتیم

خود غلـــــــــــط بود آنچـــــــــــــــه می پنداشتیـم

 

از اینکه پست مطلب یه روز جلوتر بود عذر میخوام !... آخه دوست ندارم از برنامه ام عقب بیفتم ... هوس « ایّام البیض » رو کردم ...

                                                                               اگه خدا بخواد ...

 

قلبم را تقديمت ميکنم تا بداني بي رياترينم !

اشکي براي اندوهت ميريزم تا بداني پر احساس ترينم !

شوق وصال حس غريبي است ، برايت ترسيم ميکنم حس خوشبختي را ، تا بداني خوشبخت ترينم !

موجي از عشق را بر ساحل وجودت ميفرستم تا بداني عاشق ترينم و شعرم را تقديمت ميکنم تا بدانی که من ساده ترینم !

                                                      « هر که شد محرم دل در حرم یار بماند

                                                      وآنکه این کار ندانست در انـــکار بماند »

 

 

ای ساربان ! آهسته رو ، که آرام جانم میـــــــــرود

                            

                                        وآن دل که با خود داشتم ، با دلسِتانم میـــــــــــرود

 

محمل بدان! ای ساربان! تنــــــــدی مکن با کاروان

                             

                                       کز عشق آن سرو روان ، گویی روانم میـــــــــــــــرود

 

او میرود دامن کشان ، من زهر تنهـــــــایی چشان

                            

                                       دیگر مپرس از من نشان ، کز دل نشانم میـــــــــرود

 

با آن همه بیداد او ، زین عهـــــــــــــــد بی بنیاد او

                             

                                       در سینه دارم یاد او ، یا بر زبانم میـــــــــــــــــــــــرود

 

در رفتن جان از بدن ، گوینــــــــــــد هر نایی سخن

                            

                                      من خود به چشم خویشتن ، دیدم که جانم میـرود

 

خدایا ! به من توفیق تلاش در شکست ؛ صبر در نومیدی ؛ رفتن بی همراه ؛ جهاد بی سلاح ؛ کار بی پاداش ؛ دین بی دنیا ؛ عظمت بی نام ؛ مذهب بی عوام ؛ خدمت بی نان ؛ ایمان بی ریا ؛ خوبی بی نمود ؛ گستاخی بی خامی ؛ مناعت بی غرور ؛ عشق بی هوس ؛ تنهایی در انبوه جمعیّت ؛ دوست داشتن بی آنکه دوست بداند ؛ روزی کن !

به کُجا چنین شتابان ، گون از نسیم پرسید :

دل من گرفته زین جا ، هوس سفر نداری زغبار این بیابان ؟

همه آرزویم امّا چه کنم که بسته پایم !

به کُجا چنین شتابان ؟

به هر آن کجا که باشد بجز این سرا ، سرایم

سفرت بخیر امّا تو و دوستی خدا را چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی ، به شکوفه ها به باران ، برسان سلام ما را ! ...

                                                                                 

                                                                           بگو !

                                                                           گفت : توکّل بر تو کردم

 

 

 

 

« سوختگان » ؛ از دل سلامت میکنم !

ولادت آقایمان « جواد الائمه » _ امام محمّد تقی علیه السلام _ را به محضر مهدی موعود آن غایب همیشه حاضر و تمامی شیعیان آن حضرت بویژه هم میهنان عاشق و دلباخته ام تهنیت عرض مینمایم ! ...

 

امام محمد تقی علیه السلام در روز 19 ماه رمضان سال 195 هجری و بنا به روایتی دیگر در نیمه ی همان ماه دیده به جهان گشوده و جهانی تاریک را منوّر فرمود .

پدر بزرگوارشان علی بن موسی الرضا و مادر گرامیشان سبیک یا سبیکه از طایفه ی نوبه میباشند امّا در جایی دیگر ابن عبّاس نوشته امام جواد (ع) در دهم رجب بدنیا آمد و « خیزران » از طایفه ی ماریه قطبیه مادر ایشان بوده است .

حضرت امام 9 ساله بودند که پرشان به درجه شهادت نائل آمدند .

مامون ملعون دختری خفّاش صفت بنام « ام الفضل » داشت که او را به عقد امام جواد درآورد ، امام از رفتار این زن شوم بسیار ناراضی بودند . وقتی پدر ناکس این زن به لعن خدا رفت ، عموی پست ، حقیر و پلیدش _ معتصم _ جانشینی را بدست گرفت و با شیوه ی ددمنشانه اش به طرح ریزی شهادت امام جواد (ع) با کمک ام الفضل پرداخت . ام الفضل امام را با انگورهای آغشته به زهر مسموم کرد و عداوت و رذالتش را با این خیانت تکمیل نمود و سرانجام امام در آخر ماه ذیقعده سال 220 هجری در بغداد از جهانی ظالم چشم فرو بست و به دیدار معبودش شتافت .

 

                                            شرمت باد ای دستی که بد بودی بدتر کردی

                                            هم بغض معصــــومت را ، نشکفته پرپر کردی

 

 

بد نیست بدانیم هنگام مرگ امام جواد (ع) ، آن زن _ هوسران _ به حرم معتصم رفت و بعد از چندی در رحم او زخمی نمایان شد و با بدترین وضعیت به لعن خدا رفت ( لعنت خدا بر او و خاندان شومش و تمامی دشمنان شیعه ) ...

 

 

سخنانی گُهربار و پندآمیز از امام جواد (ع)

 

ایشان فرمودند :

چهار چیز بشر را در انجام کارها کمک میکند : اول صحّت بدن ، دوم ثروت و سوم علم و توفیق ؛

 

در جایی دیگر میفرمایند :

سه چیز مایه جلب محبّت است ... انصاف در معاشرت ، همدردی در حال سختی و با دل سالم ( بی کینه و بدخواهی ) با مردم روبرو شدن .

 

ایشان میفرمایند :

فوت شدن حاجت بهتر است از طلب نمودن آن از غیر اهلش .

بزرگترین عیب تو آنست که عیب کنی مردم را به چیزیکه مثل آن در تو باشد .

هر آنکه خودپسند شد هلاک شود ...

 

 

              آن را که جفـــا جوست ، نمی باید خواست

              سنگین دل و بد خوست نمی باید خواست

 

                                          ما را ، ز تو غیر از تو تمنّـــــــــــــایی نیست

                                          از دوست به جز دوسـت نمی باید خواست

 

یادمان باشد زجر و عذابی دردناکتر و بیشتر بر عایشه _ معروفه ی پستی که حرمت و منزلت سرور کاینات ، مفخر موجودات ، رحمت عالمیان ، صفوت آدمیان و تتمّه ی دور زمان محمّد مصطفی (ص) را به سُخره گرفت _ را از خداوند جبّار مسئلت بداریم ...

همچنین لعن و نفرینمان را بر پیشوایان حنفی ، مالکی ، شافعی و خلفای رذل و دروغینشان ( ابوبکر ُ عمر و عثمان ) با آنکه محفل صمیمی این گرگان وحشی ، روبهان مکّار ، موشان سکّه پرست ، عوامفریبانِ کفتار صفت را در گرمای جهنّم یقین داریم و منکرش نبوده و نیستیم ؛ ارزانیشان می نمیاییم ! ...

                                                    

                                                   من‌ نمي‌گويم‌ ، سمندر باش‌ يا پروانه‌ باش‌

                                                   چون‌ به‌ فكر سوختن‌ افتاده‌اي‌ مردانه‌ باش‌

 

                                                                 اللّهُمّ عَجّل لِوَلیکَ الفَرج

                                                                   ناز نفست ... داداش

 

خدایا ! مرا بخاطر حسد ، کینه و غرض ، عمله ی آماتور ظلمه مگردان .

خدایا ! رشد عقلی و علمی ، مرا از فضیلت تعصّب ، احساس و اشراق محروم نسازد .

خدایا ! اندیشه و احساس مرا در سطحی پایین میاور که زرنگی های حقیر و پستی های نکبت بار و پلید شبه آدم های اندک را متوجّه شوم ؛ چه ، دوست تر میدارم بزرگواری گول خور باشم تا ، همچون اینان ، کوچکواری گول زن .

 

 

                                                     بخاطر قلب گنجشکی « سوختگان »

                                                     مردونه و « علی وار » همه رو بخون !

                                           

 

 

 

گر تو گرفتارم کنی ، من با گرفتاری خوشم

گر خار چون خارم کُنی ای گُل ! بدان خاری خوشم

 

والاترین گوهر تویی ، داروی جان پرور تویی

درمان دردم گر تویی ، در کُنج بیماری خوشم

 

آید گر از غم جان دلم ، کی آیدم از پای دلم

با هر چه خواهد یار من ، در عالم یاری خوشم

 

ای محرم اسرار دل ! ای بهترین غمخوار دل !

خواهی اگر آزار دل ، با آن دل آزاری خوشم

 

روزی اگر کامم دهی ، یا آنکه دشنامم دهی

با این خوشم با آن خوشم ، با هر چه خوش داری خوشم

 

تا گشته ام یار تو من ، از جان برم بار تو من

عشق است اگر بار گران ، با این گرانباری خوشم

 

گر وصل و گر هجران بود

گر درد و گر درمان بود ، شاد و خوشم با این و آن 

آری خوشم ! آری خوشم ، با هر چه خوش داری خوشم

 

 

 

امشب چه شبی ست ؟

شب مُجاز است امشب !

« کنکوریه من » در تب و تاب است امشب !

 

پاشید برویم به پارکِ « لیث » امشب !

از آقا باقر ، حاجت طلبیم امشب !

 

کامپیوتر من !

واسه چی بیحال است امشب !

آبجی « طلا » ، در انتظار است امشب !

ای ظلمت شب با دختران بیچاره بساز !

 

امشب شب تقدیره ، قبولیش رو میخواد

طلا اگه بی خوابه ، نتایج رو میخواد

 

گوئید مجازش چی شده ؟ مثبت یا اینکه منفیه ؟

بگو داداشیت اومده ! با چوب و تسمه اومده !

ای داد و بیداد میزنه ! این دست و پاتو میشکنه !

 

امشب چه شبی ست ؟

شب مُجاز است امشب !

« کنکوریه من » در تب و تاب است امشب !

 

امشب شب تقدیره ، قبولیش رو میخواد

عسل اگه بی خوابه ، نتایج رو میخواد

گُل گلخانه فکر یک کنکوری را ببوییم ؛ و گهگاهی دو خط شعری که گویای همه چیز است و خود ناچیز :

تصوری داشتم ... خیال کردم در کنار ساحل با خدا قدم میزنم ، در آسمان تصویری از زندگی خودم را دیدم ... در هر قسمت دو جای پایی دیدم یکی متعلق به من و دیگری به خدا !

وقتی آخرین تصویر زندگیم را دیدم به جای پای روی شن نگاه کردم ... دیدم که چندین زمان در زندگیم فقط یک جای پا بیشتر نیست ، دریافتم که این در سخت ترین نقاط زندگیم اتفاق افتاده ! برای رفع ابهام از خدا سوال کردم ! ...

 

خدایا ! فرمودی که اگر به تو ایمان بیاورم هیچ زمانی مرا تنها نخواهی گذاشت ، دیدم که در سخت ترین لحظات زندگیم فقط یک جای پا بیشتر نیست ... چرا در زمانی که بیشترین نیاز را به تو داشتم تنهایم گذاشتی ؟

خدا فرمود : فرزند عزیزم تو را دوست دارم و تنهایت نمیگذارم ... در مواقع سختی اگر یک جای پا می بینی در آن لحظات تو را به دوش کشیدم ! ...

 

 آرزوی شادکامی و نشاط دائم برای تمام کنکوریها بویژه در مرحله ی دوّم اعلام نتایج که سرنوشت زیبایشان رقم خواهد خورد ، را از صمیم قلب از پروردگار ـ این نگارنده ی زندگی انسان ـ خواستارم ! ...

                                                                    الحمدالله به حقّ تون رسیدین !

                                                                           شاد و پیروز باشین !

                                                                                  بدرود !

به خاطر قلوب درهم شکسته ی انسان ها ! ...

قلوب آکنده از عشق و به خون آغشته ی انسانها و بخاطر حسرت ! ... حسرت گمگشته در امواج سرشک ! سرشک سرگردان در ظلمت زندانها ! ...

من باید آنچه را که احساس میکنم بنویسم ... و مینویسم ! و در نهایت شب آنرا به چشمانت هدیه میدهم تا ایثار عشق را شاهد باشند :

 

عشق دروغ !

 

رفته بودیم که دور از انظار دیگران ، ساعتی با سرگردانی یک عشق بی پناه ، زیر نور مات ماه گردش کنیم ..

آسمان کاملا صاف بود .

مهذا پاره ابری سیاه صورت نازنین ماه را در سیاهی خود ناپدید میکرد ؛ گفت : آسمان به این صافی ، معلوم نیست این قطعه ابر سیاه از گریبان ما چه میخواهد ؟

اشاره ای به ابر کردم و آهی از نهادم برخاست و گفتم :

آن ابر نیست ! عصاره است . عصاره ی ناله های پنهانی عشّاق واقعی است ... روی ماه را پوشانده تا ماه شاهد عشق دروغ من و تو نباشد ! ...

 

 

گُل سرخ و گُل زرد !

 

گُل سرخی به او دادم ؛ گُل زردی به من داد ! برای یک لحظه ی ناتمام ، قلبم از طپش افتاد ... با تعجب پرسیدم : مگر از من متنفّری ؟!

گفت : نه ! باور کن ، نه !

ولی چون تو را واقعا دوست دارم ، نمیخواهم پس از آنکه « کام » از من گرفتی برای پیدا کردن گل زرد ، زحمتی به خود هموار کنی ! ...

 

ای رهگذر ! بگذار لحظه ای با تکرار « اشک رُز » خرسند باشیم ! ...

 

 

اشک رُز !

 

دلم از این همه گرفتاری ، این همه خونخواری و تبهکاری گرفته بود .

رفتم سُراغ دوستم ... گفتم : بیا بخاطر یک لحظه فراموشی ، پیمانه ای چند « مِی » بزنیم . بزیر درخت رُزی که تنها درخت خانه ی مان بود پناه بردیم . هنوز اولین پیمانه ی شراب را سرنکشیده بودم که یک قطره ای آب ، از شکستگی یک شاخه ی سرشکسته بدامنم فرو غلطید ... با تعجّب از دوستم پرسیدم :

این قطره چه بود ؟ از کُجا بارید ؟ در آسمانها که از ابر خبری نیست ... دوستم پاسخی داد که روحم را تکان داد ... او گفت :

این درخت رُز است که گریه میکند !

میخواهد به ما بفهماند ... که ای بی انصافها لااقل خون مرا جلوی چشم من نخورید ! ...

 

 

گُمنامی گُم نشده !

 

میان همه ی جویها ، که همراه همه ی رودها ، به دریا سرازیر میشدند ؛ جوی کوچکی هم بود که هیچ میل سرازیر شدن به دریا را نداشت ... وقتی سایر جویها پرسیدند چرا ؟

گفت : من هر چند در مقابل عظمت دریا بس ناچیز و خوارم ! ... امّا من ... « گُمنامی گُم نشده » را بیشتر از « شهرت گُم شده » دوست دارم ! ...

 

 

                                   عسل چشم !

                             چه بر دل میشینه نگاهت !

                                                  

 

 

به خاطر روح سرکش و فرمان ناپذیرم و بخاطر اشکهای پنهانی خویش که از درک بلافصل انسانی ، داستانها دارد ...

این ضجّه را _ با هر چه احساس انسانی در بسیط وجود منقلبم موج میزند _ به « کمندِ » شیدا تقدیم میدارم :

کاراپت دردریان میفرماید :

 

قرن ما

صدف نیست ، ماسه است ...

غرل نیست ، حماسه است ...

 

من خبر از هزاران « لب » بوسه ندیده دارم

که التهاب بوسه آفرینشان را

گرمی به خون آغشته ی ماسه ها ، خوردند ...

من خبر از هزاران « بوسه » ی لب ندیده دارم

که ناشکفته در پژمردگی هزاران لاله ی سرگردان

در هزاران صحرای گمنام مُردند ...

 

قرن ما ...

دوران عصیان صامت اشکهای پنهانیست

اشکهای تیره بختی که نه زبان دارند بخاطر فریاد کردن

نه دامنی برای فرو ریختن

و نه قطره خونی پاک ، بخاطر درهم آمیختن ...

 

کمر سالخوردگان را شیرینی خاطرات گذشته شکسته

و پشت جوانان ما را وحشت فرداهای نگران !

خون در شریان بشریّت عزادار است و قرن ما ، قرنیست ...

 

کمند فوزیّه !

این گناه من نیست که در قرنی این چنین سرسام آفرین بدنیا آمده ام ...

کم لطفی بیست و سه خزانی که _ در حسرت لطف یک بهار _ به زندگی ناهموار خود هموار کرده ام را چگونه تعبیر مینمایی ؟ زجر آور نیست ؟ میدانم که میگویی " آری ! دردآور است "

من از همان نخستین روز تولّد ، احساس کردم که تیره بختم ... از همان وقتها تک و تنها در بستر غم آلود که شبیه یک گور وارونه بود شاهد غرور واخورده ی زمین و تکبّر احمقانه ی آسمان بودم

و غمخوارترین واپسین لحظات زندگی بی پناه من ، همسایگانم : بادها بودند ...

افسرده ام ! غمگین ترم بر سیل سرشک رمیده ، در حسرت آنچه نیست ! از آنچه قدرتمندانه میتوانم ، امّا به جبرُ اجبار محرومم بنمودند و تنها مُهلت نظاره و اشک ریختن را ارزانیم داشتند !

دوست داری بشنوی کیستی ؟ همچنانکه در کمینگاه دامت بنشسته ای ، بدان که بشریت _ به مفهوم وسیع کلمه _ خسته است ، لیکن تمنّا بر آن دارم ؛ جعبه ی جادوی زیبایی و دلفریبی ات را ثانیه هایی مستتر سازی !

به خلوتگهی ، کودکانه نوشته بودند : همه ميگن ماه چه زيباست ، امّا نشنيدم کسی بگه ماه چه تنهاست !!

براسیتی کمند ! چه بدبختی بزرگ و چه حماقت بزرگتریست ماه بی سر و پا را که گدای روشنیهای اضافی آفتاب است ، محرک احساس شاعرانه تلقّی کردن ...

ای ماه فلک زده به تو حاجت ندارم ... امّا تو ای آفتاب ! تو را شمع خویش بگزیده ام و شاهین روحم _ مختصر روحی که دارم _ پروانه باشد تا ماه در شعر از ترس اتهام پابند باشد ...

کمند وجیهه !

در عجبم چرا رشته ی سخنم چون کمند محکم نیست و در اندک زمانی به گسیختگی میگراید ! 

چه شکست جبران ناپذیر ، چه عشق کام آفرینِ ناکام ، یا چه مصیبت خانمان سوزی مرا به ثبت ضجّه ای دیگر وادار کرد ...

خواهش میکنم بنام یک دوست از این آزادی بیدریغ استفاده کن و آوای ضجّه ام را پنهان کن و با وساطتت به آن کارگر حروفچین قلبم از من پیامی بفرست ؛ بگو با دستهای پینه بسته اش این حروف را آماده سازد که « آزادی از راه میرسد » ...

خیلی حرفاست که بگم ولی همزبونی نیست

تشنه ی محبتم ، دست مهربونی نیست

 

غیر غم توی دلم ، چیزی پیدا نمیشه

بی تو این دنیا برام دیگه دنیا نمیشه

 

بی تو آسمون سیاهه ، همیشه

بی تو چشم من براهه، همیشه

 

چشمای تو خورشید دنیای تاریکمه

اگه از درد دلم هر چی بگم بازم کمه

 

کاشکی میشد از تو سینه دلمو دربیارم

جای این دل تو سینه ، یه سنگ خارا بذارم

 

 

                                                                   دیگر خسته ام از این بند تن

                                                                       امّید به رستن دارم !

                                                                               بدرود ...

وَ قَدره کِ ترَا دوس دارُ

لِ شتَه لیلی مجنونَ

وَ قَدره کِ ترَا مِه مخوایو

خا شتَه خسرو شیرینَ

 

حرفِ منَ ، از دل مِه

از چَشِ مِه ، وَلکِه فَمی

نمِتنو زبُونی بوگو

دردِ ترا خِه خا ، وَلکِه فَمی

 

وَ خُدا کِ دلِ مِه

دوونه ترَا اَر جا کِ اَستی

اشک مِه شاهدَ وَر

دروغیه مِه ، وَلکِه فَمی

 

خُدا مدونَه از ایی دردِ دلِ مِه

کِ چِندِ مِه گرفتارِ تو استُ

وَر کوچهُ بازارِ مُحبّت

اَر جا بُت ، خریدار تو استُ

 

همّت خواهم گمارد بر ثبت حال و احوال دلِ با صفای خویش !!

23 غروب نکبت بار عمر خویش را چون زهری به مثابه ی شراب خدا خواهم نوشید تا فلاکت را رسوا سازم ...

هر نثر و شعر ارسالی به « سوختگان » را نیز گوارای وجودش خواهم ساخت تا آوای 23 ضجّه ی دردآورش را چون تپش های بی امان قلبی تاریک و شکسته به گوش آن ناکسان برسانم ...

در انتظار دل انگیزترین و زخمی ترین بینش و ایده یتان میباشم تا « کفتار روزگار » را که فرهنگ غصّه یمان داد به زانو درآورده و به سُخره گیریم ... !!

عُمریه غم شده مهمون دلم

از دورنگی و فریب شوره دلم

آدما همدیگه رو گول میزنن

دست نذار روی دلم ، خونه دلم

ای خُدا قلب آدما مثله سرابه

یا عطا کن چاره ، یا مُردن ثوابه

 

اونکه از رفاقت و مردونگی دم میزنه

بی هوا از پشت سر خنجر به آدم میزنه

خطّ باطل میکشه رو شوق و سرمستی تو

میدوزه چشم طمع بر همه هستی تو 

     

                                                              پرسه ی یأس در آوایتان مباد !

                                                                     کوچیکتون : « داداش »

 

 

در پناه خالق مهر ...

در آغاز به ثبت بهترین متنهای ارسالی « سوختگان » اشاره بنموده ام

که در شکوفایی مجددّش بسیار نقش آفرین بوده اند !

فراموشت میشوم

تا بیشتریم را در قعر نگاهت حس کُنی

آنگاه باورت که شدم

آنقدر گُمم میکنی تا از یادت بچکم !

                              دیوونه ی بیرحم ...

میتوان از آب و نان وز جان خود حتّی گذشت

ممکن اما نیست مجنون بود و از لیلا گذشت

عاشقان را خرقه ی پوشیدنی جز چشم نیست

یا ز خیر عشق یا می باید از دنیا گذشت

در غمت ای دوست کافر هم نبیند روز حشر

آنچه در یک چشم بنهادن به هم بر ما گذشت

مثل گُل چاک گریبان باز کردن شرط نیست

شمع باید بود و در ایثار سر تا پا گذشت

سخت میگیرد به حال خلق از بس زندگی

بر نمیگردد به دنیا هر که از اینجا گذشت

کشتی دریای غمها نیست جز آشفتگی

موج باید بود تا بتوان از این دریا گذشت

با لطف و یاری پروردگار و نظرات دلکش شما عزیزان « سوختگان » را جانی تازه خواهیم بخشید ...                                                                                       

                                                                                               إن شا ء الله! ...