تبليغاتX
سوختگان
لاله ام کز داغ تنهایی به صحرا سوختم
 
الهی !

الهی ! این سوز ما امروز درد آمیز است ! نه طاقت به سر بردن نه جای گریز است ! 

این چه تیغ است که چنین تیز است !!؟

 

الهی ! درد میدانم و دارو نمیدانم !!

 

الهی ! تو شفا ساز که از این معلولان شفای ناید !

 تو گشایشی ده که از این بند یان  کاری نگشای !

 

به سامان آی که سخت بی سامانیم !

جمع دار که بس پریشانیم !

دانایی ده که از راه نیفتیم ! بینایی ده که در چاه نیفتیم !

نگاه دار تا پریشان نشویم ! به راه دار تا پشیمان نشویم !

 

بیاموز تا راه از چاه بدانیم !

 بر افروز ! بر افروز تا در تاریکی نمانیم !

همه را از خود رهایی ده ! همه را با خود آشنایی ده !

 همه را از مکر اهرمن نگاه دار ! 

همه را از فتنه ی نفس آگاه ساز !

 

از نفس بدم رهایی ده  یا رب !

از قید خودم رهایی ده  یا رب !

 بیگانه ز آشنا و خویشم گردان یعنی  به  خود آشنایی ده  یا رب !

 

یارب ! یا رب ! ز شراب عشق سر مستم کن ! 

 و ز عشق خودت نیست کن و هستم کن !

 و ز هر چه بجز عشق تهی دستم کن !

 یکباره به بند عشق پا بستم کن !

 

الهی !

 الهی ! آنکه تو را دشمنی آموخت ،  سوخت !

آنکه جوهر حیات شناخت ،  لب دوخت !

آنکه دم از بیگانگی زد ، آشنایی نیاموخت !

 

دل جایگاه مهر است نه جای جوشش و کینه ! 

جان از دوستی جان گیرد و کینه با کینه !

 

دوستی کلید درهای بسته است و مرهم دلهای شکسته !

چه زیباست جهان اگر بینایی آموزیم

و چه مهربانند جهانیان اگر دریچه ی پر از مهر را بگشاییم !

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه هجدهم دی 1384ساعت 23:37  توسط داداش کُمار